لطفآ یکی منو کمک کنه

[farzan]

سلام
من همین امروز تو این انجمن عضو شدم و واقآ انجمن خیلی مفیدیه .
من 22 سالمه و دانشجو ام.مشکله من اینه که اصلآ نمیتونم با بقیه ارتباط بر قرار کنم یعنی همه یه جور دیگه با من برخورد میکنند حتی تو خانوادم رفتارشون یه جور دیگست و تو بعضی جمعها مسخره میکنن. وقتی تو یه جمعی وارد میشم رفتار و صحبت کردنم مثله بقیه نیست و نمیتونم فکرمو بیان کنم. بعضی اوقات بی دلیل گریم میکنم تا حدی که تو سرم احساس سنگینی میکنم و حالم یه جور دیگه میشه و فکرای عجیب میکنم و همش میخوام که زودتر زندگیم تموم بشه و میخوام خودمو بکشم ولی وقتی به خانوادم و مخصوصآ پدرم فکر میکنم نمیتونم این کارو بکنم و میگم اگه من بمیرم واسه اونا خیلی سخته.بعضی شبا تا صبح بیدارم و نمیتونم بخوابم و اصلآ حوصله درس و کتابو ندارم .وبعضی وقتها حوصله هیج کاری رو ندارم و خودمم نمیدونم جه کاری باید بکنم.و در کل اصلآ به زندگی علاقه ندارم و کل دنیارو بیهوده میبینم .

شرمنده اگه طولانی شد و انشا نوشتم 
ممنون میشم از دوستان اگه منو همباری کنن.

[Ali Reza]

سلام
ورودتون رو به انجمن خوش آمد میگم.
اینکه میگین نمیتونین با دیگران ارتباط برقرار کنین، مشکلی نیست که فقط مختص به شما باشه. بیشتر افراد با این مشکل مواجه هستن. این حرفتون منطقی.
اما شما تو رو خدا اون سه خط آخرتون رو که نوشتید بخونید. ببینید چه احساسی به شما دست میده. این همه ناامیدی و یاس و احساس تنفر از زندگی برای چیه؟ واسه اینه که نمیتونین با دیگران ارتباط برقرار کنین؟ هر مشکلی یه راه حل داره. راه حل مشکل شما خودکشی نیست. خودکشی کار آدم های تنبله. آدم وقتی که اونقدر تنبل میشه که حتی حال زندگی کردن رو نداشته باشه، اونوقت میره خودکشی میکنه. من که فکر نمیکنم شما تنبل باشین و دوست داشته باشین مثل تنبل ها زندگی کنین. همیشه با امیدواری و با دید یک مساله و نه یک مشکل، به قضیه ها نگاه کردن میتونه راه های زیادی رو جلوی چشم آدم باز کنه.
داشتن یک ذهنی شاد و فعال، انرژی پیدا کردن راه حل ها رو در آدم دوچندان میکنه. پس اول خواهشا از اون اتاق تاریک فکرتون بیاین بیرون. بعد به دنیا و آدم های اطرافتون نگاه کنین اونوقت ببینین بازم نمیتونین با دیگران ارتباط برقرار کنین و بی دلیل گریه تون میگیره؟  طبیعی بود که منم اگه جای شما بودم، با این ذهن خسته، به جای اشک ریختن، شاید خون گریه میکردم..........!!!!!!!!
پس قدم اول داشتن ذهن و فکری آماده و شاده. حالا میتونم ازتون بپرسم چی شده که به اینجا رسیدین و میگین که:

بعضی اوقات بی دلیل گریم میکنم تا حدی که تو سرم احساس سنگینی میکنم و حالم یه جور دیگه میشه و فکرای عجیب میکنم و همش میخوام که زودتر زندگیم تموم بشه و میخوام خودمو بکشم.بعضی شبا تا صبح بیدارم و نمیتونم بخوابم و اصلآ حوصله درس و کتابو ندارم .وبعضی وقتها حوصله هیج کاری رو ندارم و خودمم نمیدونم جه کاری باید بکنم.و در کل اصلآ به زندگی علاقه ندارم و کل دنیارو بیهوده میبینم .

"

[farzan]

آقای علیرضا ممنون که منو راهنمای کردی .
من خیلی سعی کردم این کاری که شما میگید رو انجام بدم و مثل بقیه باشم ولی اصلآ نمیتونم .و فکر نکنم شما بطور دقیق منظور منو متوجه شده باشید.مشکله من اینه که تو یه جمع رفتارم و صحبت کردنم یه جور   دیگست. و راجع به سوال آخرتون باید بگم من در کل خیلی به زندگی و خداو.... فکر کردم و در آخر فهمیدم که زندگی خیلی مسخرهاست و با آدمایی که هستن من نمیتونم زندگی کنم.شما راه حلی داری که بشه از این اتاف تاریک بیرون آمد؟

[دریا]

حرفا و رفتارت چه جوریه که دیگران مسخرت می کنن ؟

[elnaz]

  اعتماد به نفستو بالا ببر .وقتی تنهایی تمرین کن که تو جمع بهتر رفتار کنی.مسلما کسی از آدمی که سرش پایینه و همیشه بی دلیل شرمنده است خوشش نمیاد.پس سرتو بالا بیار و محکم و قاطع حرفتو بزن .باید به خودت جرات بدی. مطمئنا اگه چند بار این رفتارو تکرار کنی مسلما بار بعد میتونی بهتر و پسندیده تر عمل کنی.تو اجتماع وارد شو و سعی کن با افراد بیشتر معاشرت داشته باشی .اطلاعاتتو بالا ببر و سعی کن حرفهای جالب و ایده های جالبی برای بیان کردن داشته باشی و به این طریق دیگرانو مجذوب خودت کنی.ضمنا متاسفانه بعضی از آدما که خودشون ارزش چندانی ندارن دوست دارن وقتشونو با دست انداختن دیگران تلف کنن .ارزش تو بالا تر از اون حدی است که بخوای وقتتو با اینجور آدما تلف کنی. ضمنا همیشه جوری رفتار کن که در نظر دیگران یک آدم شکست نا پذیر جلوه بدی .اگه بهت خندیدن تو هم لبخند بزن  و با حرفات بهشون نشون بده حرفهای اونا برات ارزش چندانی نداره.قطعا هم حرفاشون بی ارزشه چون اونا آدمای کاملی نیستن چون اگه کامل بودن وقتشونو با مسخره کردن دیگران تلف نمیکردن.به زندگی شخصیت کامل و پسندیده ای مثل پیامبر(ص) نگاه کن آیا ایشون کسی را مسخره میکردن؟خودتو دوست داشته باش و واسه خودت ارزش زیادی قائل باش و کمی هم به فکر درمان دور و بریهات باش به خدا ثواب داره.خودتو مثل اونا مرییض نکن کاری کن اونا بخوان مثل تو باشن نه تو مثل اونا .از نظر من که خیلی خوبه تو مثل اونا مریض نیستی وتو  سالمی و میتونی بهتر از اونا باشی پس خدا را شکر کن و قدرشو بدون و با انجام کارهای گناهی مثل خودکشی ناسپاسی نکن.ضمنا شما هنوز خیلی سنت کمه و فرصت زیادی داری و میتونی خودتو تغییر بدی .فقط کافیه خودت بخوای و خودتو دوست داشته باشی و مصمم باشی. از برنامه های تفریحی متفاوت بهره بگیر و از زندگیت لذت ببر و شاد باش. به نظر بقیه و حرفاشون کاری نداشته باش. بزار اونقدر بیخودی حرف بزنن تا خودشون خسته بشن.میگم انشای منم تموم شد.راستی منم مشکلی که دارم اینه که خیلی حرف میزنم تو راه حلی براش داری؟

[cheshaye barooni]

ببخشید من نه روانشناسم نه می دونم راه علمیش چی هست!فقط من خودمم تا چند سال پیش با این مشکل دست و پنجه نرم می کردم اما حالا انقدر تغییر کرده که گاها تا من نباشم جمعشون شکل نمی گیره. من به این مسله رسیدم که باید خودت بخوای و فکرت رو درست کنی که اونها خیلی بهت نیاز دارن نه به صورت کاذب ها! باید طوری رفتار کنی که بتونی وارد جمع بشی و بحث رو تو دستت بگیری و اگه هم درباره اون مطلب اطلاعی نداری خیلی زیرکانه بحث رو تغییر بدی نباید از چیزی بترسی اوایل ممکن یه کم مسخره هم بشی اما اگه مقاومت کنی دیگه نمی تونن دست کمت بگیرن باید سیاست مدار باشی . نفر اصلی گروه که همه ازش حساب می برندرو بشناسی و کاری کنی که اون به دهان شما نگاه کنه تا بتونی وارد اون جمع شی...
ببخشید جسارت کردم...

خدا یارتون