دختران و پسران امروز , مادران و پدران فردا

[Diabloo]

با سلام به همه...
در طول مدت فعالیتم در ofc این اولین تاپیک من هست..(چون در این زمینه داشتم تحقیقات میکردم خواستم دوستان هم کمکی بکنند)
همونطور که میدونید زندگی ما انسان ها مانند یک چرخه همش در حال تکراره !
بصورت منطقی اگر در نظر بگیریم یک پروسه و یک چرخش همیشه در تکرار های بعدی کامل تره و بی عیب و نقص تر عمل میکنه اما چرا در چرخه زندگی اجتماعی ما اینطور نیست !
چرخه اجتماعی رو ما اینطوری تعریف میکنیم:
1- داده های خام = فرزندان (دخترها و پسر ها)
2- پردازش = تربیت خانوادگی
3- عوامل تاثیر گذار یا نویز ها = عوامل محیطی , ساختار اجتماعی و مسائل مالی
4- نتیجه = تولید پدران و مادران فردا
و اگر دقت کنیم محصول خط 4 مارو به خط 1 برمیگردونه و این چرخه ادامه داره..
صحبت و هدف کلی این تاپیک اینه که دوست دارم همه بیان نظر بدن ...(دختر و پسرها بیشتر بخونند)
چرا در دنیایی که از نظر علمی هر روز رو به پیشرفت هستیم و در چرخه های منطقی شاهد کمتر شدن خطاها و ایجاد نتایج بهتر هستیم در چرخه زندگی هر روز پس رفت داریم؟
 و این نه تنها در ایران بلکه در تمام دنیا حاکمه دوستان عزیز همه نظراتشون رو بگن هر چیزی که بنظرشون مهم هست...
چرا ما از معیارها داریم هر روز دور میشیم؟
زوج های امروزی چه کسانی هستند؟
فرزندانشون چه کسانی خواهند شد؟
در آینده چه خواهد شد؟

[رزبی خار]

با سلام وخدا قوت خدمت جناب دیابلو عزیز پاسخ سوال اول رو در خود پرسش میتونیم پیدا کنیم در واقع با سرعت کرفتن زندگی ماشینی مادیگه همدیگر رو نمی بینیم از کنار هم به سرعت رد میشیم چون میخواهیم به پیشرفتمون برسیم واین یعنی دور شدن اززندگی .زندگی با ادما معنی پیدا میکنه با اخلاقیات وفرهنگ و ملیت و......متفاوت.ما از معیارهای خودمون دور میشیم چون نمیخواهیم متفاوت از دیگران باشیم .خواهی نشوی رسوا هم رنگ جماعت شو.مابدون شناخت عاقلانه ومعیارهای درست برای انتخاب همسرازدواج میکنیم چون میخواهیم به اصطللاح از بقیه چیزی کم نداشته باشیم .ووقتی واردزندگی شدیم خوشبختی رو در بیرون ازخانه جست وجو میکنیم تا شاید به ارامش برسیم ویا حسرت روزهای مجردی رو میخوریم که راحت وبدون دغدغه های امروزمان زندگی میکردیم (وشاید همان روزها هم از خیلی از مسائل عذاب میکشیدیم ومنتظریک نفر با اسب سفید بودیم که بیاید ومارا نجات دهد) ودر این بین اگر فرزندی به وجود اید باید از ابتدا باخیلی از مسائل خانوادگی درگیر باشد.ورنج بکشد وعذاب ببیند ووقتی بزرگ شد انگشت اتهامش را به سمت پدر ومادر نشانه رود وانها را کوته فکر وخودخواه بداند. البته چنین فرزندی ممکن است خود در زندگی زناشویی اش بسیار هم موفق شود .چون از ابتددا با مشکلات دست وپنجه نرم کرده وبه اصطلاح فولاد ابدیده شده.
اما اصل مطلب اینکه ماداریم رته رو اشتباه میریم ازروی ظاهر با یه نفر دوست میشیم .بهش احساس وابستگی میکنیم واون هم همین طور .وبعد از سر دلسوزی (اشاره به خانمی که توی یه تاپیک این موضوع رو مطرح کردن) باهاش ازدواج میکنیم .و بعئ از 1الی2سال بدیهاش رو کشف میکنیم وفکر میکنیم لیاقت ما بیشتر از این ها بوده اما باید یادمون باشه که هر انسانی عیوبی داره وگل بی عیب خداست .پس  عقل رو وارد زنگیمون کنیم وانعطاف پذیری رو چاشنی اون همدیگه رو به خاطر در کنار هم  بودنمون دوست بداریم .ویاد بگیریم که چه طور میشه زندگی رو زندگی کرد واگر کسی کمکی خواست  که فکر کردیم میتونیم بهش کمک کنیم با عشق این کارو انجام بدیم مثل این تالار که همه از هم کمک فکری میخوان وباعشق به همدیگه کمک میکنن باتشکر

[Diabloo]

ممنون از نظری که دادید
خیلی جاهاش موافقم و بعضی ها زیاد نه... البته اینجا قرار نیست مخالفتی باشه
هر کسی نظرش رو میده و قراره هرکسی چیزایی که بدردش میخوره رو برداشت کنه...
بازم ممنونم..

کوچکترین اجتماع در جامعه خانواده هستش...
بیشتر نظر روی اتفاقاتیه که درون این محیط می افته..
راستش دکتر شریعتی در یه کتابی میگه چون ما انسانها بیشتر به فکر رشد و پیشرفت در زمینه علم هستیم و علم رو در خدمت رفاه میخوایم این باعث شده تا از خود شناسی باز بمونیم و ایشون نظرشون روی علمی بوده که به شناخت انسان ها میپردازه..
من حرفاشون رو قبول دارم
اما در جامعه امروزی ما علوم مختلف هر کدوم به میزان قابل توجهی رشد دارن همچنین علوم انسان شناسی پس ما نمیتونیم بگیم این معقوله به کلی فراموش شده..